Wild Coast & X-mas

Zondag gaan we op pad naar een wildpark. Meestal zijn dat met hoge hekken afgebakende stukken land van boeren die bezoekers entree vragen om er wild te zien. Wij waren in Kragga Gamma Game park, net iets buiten Port Elizabeth. We zagen al snel giraffen, zebra's, wrattenzwijnen, 2 neushoorns en een kudde gnoes waar net een babygnoe geboren was. We zagen het kalf al snel in de benen komen en als een beschonkene achter moeders aanwaggelen, de poten wijd onder de romp staand. In een ander gedeelte van het park hadden ze cheetah's en na drie keer een rondje te hebben gereden hadden we er nog steeds nul gezien. Toen reden we een ander weggetje in en zagen we er zo een paar naast de weg liggen. Hele mooie tengere katachtige beesten. Ze kunnen een snelheid halen van 120 km/u, maar dat alleen voor een paar honderd meter. Daarna moeten ze een half uur uitrusten. Hele indrukwekkende gracieuze beesten. We zagen ook antilopen en bokken, maar het is voor ons nog moeilijk te bepalen welk soort het nu precies is. We moeten ons er nog in verdiepen, want we zullen vast nog veel meer beesten gaan zien. Je kunt hier ook zo je eigen wildpark beginnen. Een stuk land van ongeveer 400 hectare kost ongeveer 400.000 euro. Na het bezoek aan het park gaan we met de familie Allie bij vrienden de zondagbraai beleven. Dat is hier heel belangrijk. Iedereen neemt wat mee en daarom is er meestal veel te veel. De mannen bemoeien zich uitsluitend met de braai (meestal een houtsgestookte BBQ) en daar mogen geen grappen over worden gemaakt. De vrouwen zijn voor het bereiden van het vele vlees en de salades en mogen de hele klerezooi na afloop weer opruimen. Als je ze wilt helpen, word je vriendelijk verzocht weer te gaan. Het was reuze gezellig en er zijn redelijk wat flessen wijn en ander spul doorheen gegaan. Daarna stapt iedereen weer vrolijk in de auto om naar huis te rijden. De volgende dag zijn we wat aan het pruttelen aan de auto en hebben we later op de dag een thuiskomstfeestje van Jody en Therese. Jody is de zoon van Eleonor (zus van Jo-Anne) en Dominique en Therese is zijn Zweedse vriendin. We ontmoeten nog meer familie en vrienden van de Allies en voor ons is het moeilijk alle namen te onthouden. Het is wel interessant om te horen wat iedereen zoal doet. Er was een nicht van Jo-Anne die in een rolstoel zat en zij vertelde ons hoe ze daarin terecht is gekomen. Ten tijde van de taxi riots zat zij in een taxi die werd beschoten. Ze werd door een kogel geraakt en is nu van onderen verlamd. Ze is filmregisseur en heeft over deze afschuwelijke ervaring een film gemaakt. Je hoort hier regelmatig verhalen over criminaliteit. 's Avonds zie je hier geen mens op straat. Iedereen trekt zich terug in zijn woning met dikke muren of hekken eromheen met schrik-, prikkel- of scheermesjesdraad. Het zijn allemaal kleine vestingen met tralies voor de ramen. Als men zich verplaatst, dan alleen per auto. Alle auto's zijn hier uitgerust met automatische deurvergrendeling en als je wegrijdt, sluiten alle deuren. Er is hier zelfs een firma geweest die vlammenwerpers heeft ontworpen die je in de auto kon laten bouwen en bij een eventuele overval kon je dan de belagers op afstand houden. Ze hebben de vlammenwerpers uiteindelijk niet in productie genomen, want er bleek niet genoeg draagvlak voor deze bijzondere vinding. Over vindingen gesproken: hier in PE zijn vele zaken gespecialiseerd in 4 x 4 terreinwagens. Er zijn bedrijven die zich alleen bezighouden met vering, terwijl anderen in elektra of banden zijn gespecialiseerd. Er zijn grote winkels die aanhangers verkopen, compleet met uitklapbare keukens, tenten en wc (want preuts zijn ze hier wel). Ook verkopen ze koelkasten en diepvriezers waarmee ze voor meer dan een week vlees en bier kunnen koelen. Wij hebben in een van die winkels een tafel, twee stoelen en de kleinste elektrische koelbox aangeschaft, want die luxe hebben wij al die tijd nog niet gehad. We komen er wederom achter dat onze 4 x 4 ombouwkneus uit Zutphen, Sander Verbeek, zoveel prutswerk heeft geleverd dat we het hier wederom even willen vermelden. Op onze vorige reis kwamen we er reeds achter dat zo ongeveer alles wat hij aan Carlos heeft gedaan niet goed was en dat lijkt nu alleen maar erger te worden. Ga dus nooit met uw 4 x 4 naar Verbeek in Zutphen, want het rammelt er zo weer af! In de loop van de week gaan we met Gary, Jo-Anne en de kids naar het noorden, richting de Wild Coast. Onderweg stoppen we bij een Farm Stall, een winkel met boerenproducten van het platteland. En met boeren bedoelen we hier blanken. Het is verbluffend hoeveel producten er hier in het schap liggen die van origine Hollands zijn. Droge worst, koekjes, stroopwafels, pasteitjes en boerenkaas die Maaike waarachtig echt heerlijk vindt. Allemaal eerlijke producten van het platteland. We hebben goed wat ingeslagen, want we zullen de komende 5 dagen niet veel tegenkomen. Voordat we echt aan de Wild Coast zijn, gaan we eerst nog bij Dean (broer van Gary) langs in zijn nieuwe huis in East London. Dean is net als Gary arts en gaat zich de komende 6 jaar specialiseren. Er is daar nog meer familie uit Australië en Cape Town en uiteindelijk slapen we met 14 mensen in hun huis. De volgende dag rijden we zoveel mogelijk langs de kust naar het noorden. Asfaltwegen worden dirtroads en huizen worden ronde hutten met rieten daken. Op het land vooral koeien, geiten, schapen en soms een paard of ezel. Een heuvelachtig landschap waar nog best veel mensen wonen. Vooral veel kinderen. Dit voormalige Transkei was tijdens de apartheid voor de blanken geen interessant gebied en werd door hen aangewezen om er zoveel mogelijk zwarten in onder te brengen. Hier wonen de Xhosa, vriendelijke mensen die lachen en zwaaien als we langsrijden. De ronde hutten hebben vaak felle kleuren. Turquoise, roze en groen. Opvallend is dat er bijna bij elke hut een rechthoekig deel niet beschilderd is. Als we naar de reden daarvan informeren, vertellen ze ons dat het iets te maken heeft met bijgeloof dat je niet alles moet afmaken. De felle kleuren zetten ze ook door in hun kleding. De jeugd loopt er opvallend hip bij, ondanks de armoede. Soms zou je zeggen dat ze zo uit de straten van New York zijn weggelopen. Heel grappig, maar zo komt er wel een einde aan hun cultuur. De kust is fantastisch. Veel zandduinen met mooie stranden en dan weer kliffen en rotsen waar de golven op donderen. De mondingen van riviertjes zijn vaak makkelijk te bereiken, omdat er een klein dorpje of wat huizen van een paar witten zijn. We komen aan in Dwesa, een national park waar we kunnen kamperen. We vinden er een mooie plek in de schaduw, want als de zon hier schijnt, knalt hij er behoorlijk op. Daar zaten Maaike en Gary op een stoel in het gras een boekje te lezen. Maaike dacht dat er een vlieg op haar voet zat en schopte een beetje om hem eraf te krijgen. Ze blijft wat voelen en kijkt naar beneden en ziet tot haar schrik een slang over haar voet glijden! Ze blijft gelukkig rustig en na even aarzelen kruipt de slang onder de auto door het bos in. Dat was Maaike's eerste slangervaring. Zo hadden we nog een andere ervaring. 's Ochtends vroeg gaan we een strandwandeling maken in een kleine baai. Na een prachtig zandstrand komen we bij een rotsachtig gedeelte van zwarte leisteen dat helemaal doorloopt tot in zee. Daarna komen we weer op een strand met een uitloop van een kleine rivier. Opeens zien we 12 elanden, een soort grote herten, over het strand lopen. Ze steken het riviertje over naar de andere kant van het strand. Het is een magnifiek gezicht en tegelijkertijd surrealistisch. De elanden zagen ons ook en hielden ons scherp in de gaten. Het was een prachtervaring. Jammer genoeg waren we die morgen zonder camera vertrokken, dus we kunnen jullie het beeld niet laten zien. De volgende zag zijn we naar het noorden van het park gereden. Hemelsbreed zo'n 30 kilometer, maar we doen er 3 uur en een kwartier over. We moeten namelijk over de Nqasara rivier en onze gps zegt dat dat wel kan, maar de weg zegt nee. Op een gegeven moment vinden we de juiste weg en zien we de rivier in het dal, maar de weg is zo aangetast door de regen dat het onmogelijk is er overheen te rijden. Stel dat we er wel overheen konden, was het nog de vraag of we door de rivier zouden komen, want door de regenval stijgt het waterpeil hier enorm snel. Dan maar 100 kilometer omrijden over zeer slechte dirtroads. Carlos stuitert zich een weg door het landschap. Alles rammelt en na een tijdje doen de snelheidsmeter en kilometerteller het niet meer. Na een lange dag stuiteren komen we aan in Coffee Bay, vernoemd naar een schip wat hier ooit is aangespoeld met een lading koffie. De Wild Coast wordt niet voor niets zo genoemd. Hier zijn al aardig wat schepen vergaan. In Coffee Bay komen redelijk wat surfers en dat brengt gezelligheid met zich mee. We gaan 's avonds een biertje drinken en ontmoeten allerlei mensen. De volgende dag rijden we naar Hole in the Wall, een gigantisch gat in een rotspartij waar de golven met volle kracht doorheen denderen. Bij laag water is er een mooi strandje waar we de middag vertoeven. Op de 23e rijden we in een streep terug naar Port Elizabeth. Onderweg zien we de gevolgen van een storm die de nacht ervoor over het land is geraasd. Veel daken zijn eraf geblazen en talloze autoruiten beschadigd. In een dorp was een gigantisch reclamebord omgewaaid en die had zeker vijf auto's geplet. In twee dorpjes met wat winkels en banken staan lange rijen voor de pinautomaat. Soms meer dan 200 meter lang. De kerstdagen komen eraan en daarom is het in de dorpen erg druk. Terug in PE gaan we naar ons guesthouse en kerstavond vieren we bij familie van Jo-Anne. Haar neef heeft een prachtig huis met uitzicht op zee, zo'n 40 kilometer van PE. De gastvrijheid is hier hartverwarmend en we worden opgenomen in de familie alsof we er een onderdeel van zijn. Iedereen heeft eten en drinken meegebracht en in de gigantische garage gaan we dineren. Er worden vele speeches gehouden die de warme familieband benadrukken. Hier is het geloof nog steeds een belangrijke pijler in het bestaan, dus er wordt ook gebeden en wij murmelen uit beleefdheid mee. Het eten was heerlijk en de avond eindigt met, jawel, karaoke. Bijna iedereen danst en zingt en het is laat als we weer in PE arriveren. Eerste kerstdag zijn we voor een lunch uitgenodigd in het huis van Dominic en Eleonor. Rond 3 uur zitten we aan tafel met de ouders van Gary, twee mensen op leeftijd die nog midden in het leven staan. Er was wederom veel te eten en niet alles komt op. We krijgen nog wat eten mee en vol en voldaan rijden we terug naar ons guesthouse. De volgende dag zijn we alweer vroeg op pad om Gary, Jo-Anne en de kids op te pikken voor onze trip langs de kust richting Cape Town.